Літаратура.org » Галоўная

Юстына

Лорэнс Дарэл

Лорэнс Дарэл — Ангельская — Сяргей Шупа

(Урывак) Мора сёньня зноў паднялося, дзьме пранізьлівы вецер. Пасярод зімы можна пачуць вясновыя інвэнцыі. Голае зырка-маціцовае неба да паўдня, цвыркуны ў зацішных куткох, і вось гэты вецер, што разгортвае вялікія раўніны, што абшнырвае вялікія раўніны.... Я ўцёк на гэтую выспу з параю кніжак і зь дзіцем — Мэлісіным дзіцем. Ня ведаю, чаму я ўжываю слова «ўцёк». Людзі зь вёскі кажуць жартам, што толькі хворы чалавек мог выбраць для адбудовы такую закінутую мясьціну. Ну дык вось, я прыбыў сюды, каб лячыцца, калі так можна выказацца.... Уночы, калі вые вецер і дзіця спакойна сьпіць у сваім драўляным ложку пры гулкім каміне, я запальваю лямпу й павольна хаджу па пакоі, думаючы пра сяброў — Юстыну й Нэсіма, Мэлісу й Балтазара. Перабіраючы зьвяно за зьвяном жалезныя ланцугі (...)

а п о ш н і м   ч а с а м   н а м   н а п і с а л а с я
с а ч ы ц ь   з а   Л і т а р а т у р а й