Літаратура.org » Вітальня » Ян Максімюк, Хенрык Нордбрандт — мой улюбёны дацкі паэт

Хенрык Нордбрандт — мой улюбёны дацкі паэт

Ян Максімюк

Хенрык Нордбрандт (Henrik Nordbrandt) нарадзіўся ў Капэнгагене ў 1945 г. Сёньня ён лічыцца адным з найвыдатнейшых дацкіх паэтаў, які ўжо даўно, у згоднай ацэнцы бальшыні дацкіх крытыкаў, заслужыў Нобэлеўскай літаратурнай прэміі.

Пачынаючы з дэбютнага томіка «Digte» ў 1966 г., Нордбрандт апублікаваў больш за 20 паэтычных зборнікаў: «Miniaturer» (1967), «Syvsoerne» (1969), «Omgivelser» (1972), «Opbrud og ankomster» (1974), «Ode til blækspruten og andre kærlighedsdigte» (1975), «Glas» (1976), «Istid» (1977), «Guds hus» (1977), «Spøgelseslege» (1979), «Forsvar for vinden under døren» (1980), «Armenia» (1982), «84 digte» (1984), «Violinbyggernes by» (1985), «Håndens skølven i november» (1986), «Under mausolæet» (1987), «Vandspejlet» (1989), «Glemmesteder» (1991), «Støvets tyngde» (1992), «Ormene ved himlens port» (1995), «Drømmebroer» (1998), «Fralandsvind» (2001), «Pjaltefisk» (2004), «Besøgstid» (2007).

Акрамя згаданых паэтычных зборнікаў, Нордбрандт апублікаваў раман, два зборнікі эсэ, дзьве кніжкі для дзяцей і кніжку пра турэцкую кухню.

За зборнік «Drømmebroer» ён атрымаў Літаратурную прэмію Паўночнай Рады ў 2000 г.

Большасьць свайго дарослага жыцьця Нордбрандт правёў па-за Даніяй, жывучы ў розных краінах Міжземнага мора: Турэччыне, Грэцыі, Італіі, Гішпаніі. «Я вяду нешта накшталт валацужнага жыцьця, — сказаў Нордбрандт у інтэрвію нарвэскай газэце «Dagbladet» у 2000 г. — Я еду ў мясьціны, дзе можна пражыць даволі танна, дзе я здымаю пакой на нейкі час, дзе мне цёпла і дзе я магу пасядзець у кнайпе бяз дай справы і ніхто мне не перашкодзіць сваім балбатаньнем».

Паэзія Нордбрандта прасякнутая атмасфэрай і сьвятлом міжземнаморскага рэгіёну. Назва аднае зь ягоных паэтычных кніжак, «Opbrud og ankomster» («Ад’езды і прыезды»), добра падсумоўвае творчую філязофію паэта, беспрытульнага падарожніка, для якога прысутнасьць у нейкім месцы тоіць у сабе патэнцыйнае расстаньне, а набыцьцё нечага новага абазначае немінучую страту нечага старога. Чалавек, канстатуе Нордбрандт, пазбаўлены нейкай трывалай апоры ў жыцьці, нават у каханьні, якому паэт прысьвяціў шмат выдатных вершаў. Дый прырода не ахвяруе чалавеку нічога пэўнага, безупынна скіроўваючы яго да сябе самога. «І ў якія рэкі мы б ні ўзіраліся, убачым сваё адбіцьцё толькі калі павернемся да іх сьпінай», — адзначае Нордбрандт у адным са сваіх вершаў.

Літаратура.org — http://litaratura.org/vitalnya?artid=23 — гэтым тэкстам можаце свабодна карыстацца ў некамэрцыйных мэтах, але дадавайце, калі ласка, спасылку на назву рэсурсу і яго адрас — [ раздрукаваць тэкст ]

Хенрык Нордбрандт — мой улюбёны дацкі паэт

Ян Максімюк

Для друку   /   Вітальня

Ваш водгук
Імя *
Э-майл * (не публікуецца)
Загаловак
Камэнтар *
 
Henrik Nordbrandt
Henrik Nordbrandt
<Hvor vi end rejser hen>Hvor vi end rejser hen, kommer vi altid for sent/til det vi engang tog af sted for at finde./Og i hvilke byer vi end opholder os/er det de huse, det er for sent at vende tilbage til/de haver, det er for sent at tilbringe en måneskinsnat i/og de kvinder, det er fon sent at elske/som plager os med deres uhåndgribelige nærvær./Og hvilke gader vi end synes at kende/fører de os uden om de blomsterhaver, vi leder after/og som spreder deres tunge duft i kvarteret./Og hvilke huse vi end vender tilbage til/ankommer vi for sent om natten til at blive genkendt./Og hvilke floder vi end spejler os i/ser vi først os selv når vi har vendt ryggen til.